Wróć do alertów
STS 5243/2025 · poręczenie · art. 25.4 LIRPF · kapitał pieniężny

Poręczenie we własnej spółce a podatek: TS o charakterze wynagrodzenia poręczyciela (STS 5243/2025)

20.11.2025 · Wyrok TS (Sala Contencioso, Sekcja 2) · rec. 7325/2023
STS 5243/2025 · aval · art. 25.4 LIRPF · capital mobiliario

El aval a la propia sociedad y el impuesto: el Tribunal Supremo sobre el carácter de la retribución del avalista (STS 5243/2025)

20.11.2025 · STS (Sala Contencioso-Administrativo, Sección 2) · rec. 7325/2023

Czy wynagrodzenie za poręczenie dla własnej spółki to podatek od oszczędności? Sąd Najwyższy Hiszpanii (Tribunal Supremo) mówi: nie

Sytuacja jest częstsza, niż się wydaje: osoba fizyczna, wspólnik spółki, poręcza jej zobowiązania wobec banków i osób trzecich, a spółka płaci mu za to wynagrodzenie. Przy rozliczeniu w Hiszpanii pojawia się pytanie o charakter tej kwoty: przychód z kapitału pieniężnego w podstawie opodatkowania oszczędności czy przychód objęty podstawą ogólną (skala progresywna)? Tribunal Supremo rozstrzygnął to wyrokiem z 20 listopada 2025 r., STS 5243/2025, ponownie w odniesieniu do tej samej umowy i tego samego podatnika.

Sprawa: wspólnik poręczający zobowiązania klubu sportowego

Skarżący, osoba fizyczna, zawarł w czerwcu 2009 r. prywatną umowę z klubem Atlético de Madrid, w której zobowiązał się udostępniać swój majątek jako zabezpieczenie przyszłych zobowiązań klubu, pobierając za to wynagrodzenie. Banki i inni wierzyciele wymagali od członków organów i wspólników klubu dodatkowych gwarancji, a klub ustanowił system wynagradzania za taką "asystencję finansową".

Mechanizm umowny wyglądał tak:

  • Poręczyciel współpracował z klubem przy operacjach finansowych wymagających dodatkowych zabezpieczeń; klub przesyłał mu te operacje, a on podejmował ostateczną decyzję o swoim udziale.
  • W razie wykonania zabezpieczenia klub zwracał mu całą żądaną kwotę, z kosztami i odsetkami EURIBOR + 2,5%.
  • Wynagrodzenie: 0,25% kwartalnie od zabezpieczeń złożonych wobec banków i 0,20% od zabezpieczeń wobec osób trzecich.

Urząd, Tribunal Ekonomiczno-Administracyjny Regionalny i Tribunal Superior de Justicia de Madryt (wyrok z 13 lipca 2023 r., sygn. akt 520/2020, częściowo uwzględniający skargę co do zaliczek na podatek) zakwalifikowali te wypłaty jednakowo: nie było cesji kapitału, tylko poręczenie osobiste (fianza), a wynagrodzenie wpada do art. 25.4 LIRPF, czyli do podstawy ogólnej. Dotyczyło to hiszpańskiego PIT (IRPF) za 2010 r. Skarga kasacyjna 7325/2023 miała to obalić.

Trzy klucze wyroku

1. Art. 25.2 LIRPF wymaga faktycznej cesji kapitału, a poręczenie nie stanowi takiego udostępnienia. Przychodem z art. 25.2 LIRPF jest wynagrodzenie za udostępnienie własnego kapitału osobom trzecim, istota pożyczki z art. 1740 Código Civil: przekazanie majątku z obowiązkiem zwrotu tego samego rodzaju i jakości. W umowie o poręczenie majątek nie przechodzi na spółkę ani na wierzyciela. Pozostaje we władaniu i dyspozycji poręczyciela, tylko zostaje obciążony na wypadek niewykonania. Wynagrodzenie nie płynie z cesji, lecz z obciążenia majątku zabezpieczeniem wymaganym przez osobę trzecią.

2. Umowa atypowa z elementami poręczenia, z możliwością oceny ryzyka przez poręczyciela. Zdaniem Sądu umowa łączy elementy poręczenia przyszłych długów o nieznanej kwocie (art. 1822 i 1825 Código Civil) z czymś więcej: poręczyciel analizował każdą operację, oceniał ryzyko własne i klubu i mógł odmówić zaangażowania majątku. To nie jest bierne wystawienie majątku pod egzekucję. W ocenie Sądu taki kontrakt "asystencji finansowej" mieści się najlepiej w art. 25.4 LIRPF, do którego da się go porównać z pomocą techniczną z lit. b) tego przepisu.

3. Litery art. 25.4 LIRPF są tylko przykładowe. Nawet gdyby umowy nie dało się dosłownie wpisać w żadną z liter a) do d), przepis posługuje się wyrażeniem "między innymi", więc kategoria jest otwarta. Zdaniem Sądu nie było solidnych powodów, by odchodzić od kwalifikacji przyjętej przez administrację i przez sąd pierwszej instancji.

Teza orzeczenia ustanowiona przez Tribunal Supremo

Sąd sformułował ją wprost, powtarzając stanowisko ze swojego wcześniejszego wyroku w sprawie o sygn. 8427/2023, dotyczącej tej samej umowy i tego samego podatnika: "w wypadku takim jak rozpatrywany, przy umowie atypowej takiej jak opisana i zbadana w tym wyroku, wynagrodzenia otrzymywane przez osobę fizyczną, która nabywa status poręczyciela spółki, w której jest udziałowcem, w operacjach zawieranych przez ten podmiot z osobami trzecimi, uprzednio przez niego zbadanych i zaakceptowanych, kwalifikują się jako przychody z kapitału pieniężnego z art. 25.4 LIRPF i włączają się do podstawy opodatkowania ogólnej podatku".

Konsekwencja praktyczna: ta sama kwota, różne podstawy. Podstawa oszczędności (art. 46 a) LIRPF, tu art. 25.2) i podstawa ogólna mają odrębne zasady integracji i inną stawkę. Sąd zaznacza wprost, że różnica "warunkuje stawkę zastosowaną w każdym wypadku".

Rozstrzygnięcie: Tribunal Supremo utrwalił tę tezę orzeczenia jako kryterium interpretacyjne, oddalił skargę kasacyjną i orzekł o braku kosztów (art. 93.4 LJCA, bez złej woli ani lekkomyślności którejkolwiek strony).

Co to oznacza dla Ciebie

1. Poręczenie i pożyczka to podatkowo dwa różne światy. Udostępnienie spółce kapitału i odpłatne poręczenie jej zobowiązań wymagają odrębnej kwalifikacji podatkowej. W przypadku umowy takiej jak opisana w wyroku wynagrodzenie za poręczenie podlega art. 25.4 LIRPF (podstawa ogólna, skala progresywna), nawet jeśli poręczyciel jest wspólnikiem. 2. Warunki umowy mają znaczenie przy kwalifikacji. Tu poręczyciel analizował i akceptował każdą operację. Sąd od tego uzależniał ocenę umowy jako atypowej; nie każda umowa poręczenia musi być oceniona tak samo. 3. Jeżeli rozliczyłeś takie wynagrodzenie jako podstawę oszczędności, pozycja jest słaba. Obie instancje administracyjne, właściwy sąd w Madrycie (Tribunal Superior de Justicia de Madrid) i dwa razy Tribunal Supremo orzekły inaczej. Ewentualną korektę rozliczenia należy ocenić na podstawie dokumentów i sytuacji procesowej, ale każda sytuacja wymaga analizy z dokumentami. 4. Hiszpańskie słownictwo nie zamyka sprawy. To, że umowa nazywa wynagrodzenie "odsetkami" albo że strony mówią o "cesji majątku", nie przesądza klasyfikacji. Sąd patrzy na to, co naprawdę się działo z majątkiem.

Pytania i odpowiedzi

Dokument

Wyrok STS 5243/2025 z 20 listopada 2025 r., Tribunal Supremo, Sala Kontencioso-Administracyjna, Sekcja 2, sygn. akt kasacyjny 7325/2023. ROJ: STS 5243/2025. ECLI:ES:TS:2025:5243. Id Cendoj: 28079130022025100289. Sędzia sprawozdawca: Manuel Fernández-Lomana García. Zaskarżony wyrok: STSJ Madryt z 13 lipca 2023 r. (sygn. 520/2020). PDF załączony na tej stronie. ---

📄 Dokument PDF

SECCIÓN PARA CODEX (verificación, no publicar)

Fuentes: copia oficial CENDOJ `documentos-fuente/cendoj-oficiales/STS_5243-2025_avalista_oficial-CENDOJ.pdf` (adjunto elegido; las referencias de página de la matriz se cotejaron sobre esta copia) y copia auxiliar de LinkedIn `documentos-fuente/STS-5243-2025_20-11-2025_avalista-RCM-art25-LIRPF.pdf`. NO hay post fuente: redacción directa desde la sentencia.

| # | Claim del texto PL | Evidencia esperada | Página PDF | |---|---|---|---| | C1 | STS 5243/2025, 20/11/2025, Sala Contencioso Sec. 2, rec. casación 7325/2023, sentencia núm. 1495/2025, ponente Fernández-Lomana, ECLI:ES:TS:2025:5243, Cendoj 28079130022025100289, votación 21/10/2025 | Cabecera | p.1 | | C2 | IRPF ejercicio 2010; STSJ Madrid 672/2023 de 13/07/2023 (su PO 520/2020) que estimó parcialmente (deducción de retenciones ingresadas por el Club) | Antecedentes 1 y FJ primero | p.2 y p.3 | | C3 | Auto de admisión 3/07/2024: interés casacional = si remuneraciones de avalista de sociedad de la que es partícipe van a 25.2 (ahorro) o 25.4 (general); normas arts. 25.2, 25.4, 45 y 46 LIRPF | Antecedente cuarto | p.2-3 | | C4 | Contrato privado de junio de 2009 con el Club Atlético de Madrid: facilitar patrimonio en garantía de obligaciones futuras, percibiendo retribución; sistema de retribución por asistencia financiera de consejeros y/o socios | FJ segundo 1 y 2 a-b | p.3 | | C5 | Estipulaciones: reintegro con EURIBOR + 2,5% en caso de ejecución; 0,25% trimestral sobre garantías ante entidades bancarias; 0,20% ante terceros | FJ segundo 2 | p.4 | | C6 | Calificación administrativa y TEAR: garantía personal/fianza, no cesión; fianza puede ser remunerada (art. 1823 CC); bienes no se ceden | FJ segundo 3 y 5 | p.4 | | C7 | Contraste con art. 1740 CC (préstamo: entrega con obligación de devolver); sin cesión a terceros de capitales propios; patrimonio queda en dominio y disponibilidad del garante | FJ tercero 5.2 | p.5 | | C8 | Elementos de fianza de deuda futura (arts. 1822 y 1825 CC); garante valora y puede rechazar operaciones; mejor acomodo en 25.4, asimilable a asistencia técnica 25.4 b); letras a)-d) ejemplificativas («entre otros») | FJ tercero 5.3-5.4 | p.5 | | C9 | Doctrina FJ cuarto (reiterando el criterio del recurso 8427/2023; fecha omitida: el propio texto oficial contiene divergencia interna 2023/2025 en esa mención): remuneraciones de avalista persona física de sociedad de la que es partícipe, en operaciones con terceros previamente examinadas y aprobadas, = capital mobiliario art. 25.4 LIRPF, base general | FJ cuarto literal | p.5 | | C10 | Rozstrzygnięcie: fija criterios (FJ cuarto), no casa la STSJ, sin costas (art. 93.4 LJCA, sin mala fe ni temeridad) | Rozstrzygnięcie i FJ quinto/sexto | p.5-6 | | C11 | Diferencia práctica: base general vs base del ahorro condicionan la tarifa aplicable (art. 46 a) LIRPF); el texto PL NO cita porcentajes de escala (no verificados) | FJ tercero 5.1 | p.5 |

Notas para el validador:

  • DECISIÓN APLICADA: fecha omitida en el cuerpo público por divergencia interna del propio documento oficial (2023/2025 en menciones al rec. 8427/2023). «19 de noviembre de 2023» (inicio del FJ tercero y FJ cuarto). Nota interna; el cuerpo público no menciona ninguna fecha para ese precedente.
  • La fecha del contrato varía en el texto: «2 de junio de 2009» (Abogacía del Estado) y «22 de junio de 2009» (transcripción del TSJ). El PL dice «en junio de 2009» para no fijar una fecha.
  • SHA-256 del PDF a adjuntar (copia oficial CENDOJ): 491e3364d8f8881a49877cde15dc4cfda925318fd2288a11b8774b3a326bf043 (verificado con shasum -a 256). La copia auxiliar de LinkedIn tiene hash distinto: cf42aba8b4120eb9f0f05dcd3c8e6eb62c16f20c21f5787a528a0b48ba35f28f (identidad binaria diferente, mismo documento; no se adjunta).
  • Sin promesas de resultado; sin mención de terceros despachos; sin em dash; cifras literales del contrato y del fallo.

¿La retribución por avalar a tu propia sociedad va a la base del ahorro? El Tribunal Supremo español dice que no

La situación es más frecuente de lo que parece: una persona física, socia de una sociedad, avala sus obligaciones frente a bancos y terceros, y la sociedad le paga por ello una retribución. Al declarar en España surge la pregunta por la naturaleza de esa cantidad: ¿rendimiento del capital mobiliario en la base del ahorro o rendimiento de la base general, con escala progresiva? El Tribunal Supremo lo resolvió con sentencia de 20 de noviembre de 2025, STS 5243/2025, de nuevo sobre el mismo contrato y el mismo contribuyente.

El caso: el socio que avalaba las obligaciones de un club deportivo

El recurrente, persona física, suscribió en junio de 2009 un contrato privado con el Club Atlético de Madrid por el que se obligaba a ofrecer su patrimonio como garantía de futuras obligaciones del club, percibiendo por ello una retribución. Los bancos y demás acreedores exigían a los miembros de los órganos y socios del club garantías adicionales, y el club estableció un sistema de retribución por esa "asistencia financiera".

El mecanismo contractual funcionaba así:

  • El avalista colaboraba con el club en operaciones financieras que exigían garantías adicionales; el club le remitía esas operaciones y él adoptaba la decisión definitiva sobre su participación.
  • Si se ejecutaba la garantía, el club le reintegraba el importe reclamado, con costes e intereses de EURIBOR + 2,5%.
  • La retribución: 0,25% trimestral sobre las garantías constituidas frente a bancos y 0,20% sobre las garantías frente a terceros.

La Administración, el Tribunal Económico-Administrativo Regional y el Tribunal Superior de Justicia de Madrid (sentencia de 13 de julio de 2023, rollo 520/2020, que estimó parcialmente la pretensión en cuanto a retenciones) calificaron los pagos del mismo modo: no hubo cesión de capital, sino aval personal (fianza), y la retribución entra en el art. 25.4 LIRPF, la base general. Correspondía al IRPF español de 2010. El recurso de casación 7325/2023 pretendía derribar esa calificación.

Tres claves de la sentencia

1. El art. 25.2 LIRPF exige cesión efectiva de capital, y el aval no constituye esa cesión. El rendimiento del art. 25.2 LIRPF es la retribución por ceder a terceros capital propio; su esencia es el préstamo del art. 1740 del Código Civil: entrega de patrimonio con obligación de devolver otro tanto de la misma especie y calidad. En el contrato de aval el patrimonio no pasa a la sociedad ni al acreedor. Permanece en el dominio y disponibilidad del avalista, solo queda afectado para el caso de impago. La retribución no nace de una cesión, sino de la afectación del patrimonio a una garantía exigida por un tercero.

2. Un contrato atípico con elementos de fianza y con valoración del riesgo por el avalista. Para la Sala, el contrato combina elementos de fianza de deudas futuras de cuantía indeterminada (arts. 1822 y 1825 del Código Civil) con algo más: el avalista analizaba cada operación, valoraba su propio riesgo y el del club, y podía negarse a comprometer su patrimonio. No es la exposición pasiva del patrimonio a una ejecución. A juicio de la Sala, ese contrato de "asistencia financiera" encaja mejor en el art. 25.4 LIRPF, asimilable a la asistencia técnica de su letra b).

3. Las letras del art. 25.4 LIRPF son solo ejemplificativas. Aunque el contrato no encajara literalmente en ninguna de las letras a) a d), el precepto emplea la expresión "entre otras", de modo que la categoría es abierta. La Sala no ve motivos sólidos para apartarse de la calificación aceptada por la Administración y por el órgano de instancia.

La tesis fijada por el Tribunal Supremo

La Sala la formuló de forma expresa, reiterando el criterio de su anterior sentencia en el recurso 8427/2023, sobre el mismo contrato y el mismo contribuyente: "en un supuesto como el enjuiciado, y ante un contrato atípico como el descrito y examinado en esta sentencia, las remuneraciones recibidas por una persona física que adquiere la condición de avalista de una sociedad de la que es partícipe, en operaciones realizadas por la entidad con terceros, previamente por él examinadas y aprobadas, deben calificarse como rendimientos del capital mobiliario del artículo 25.4 LIRPF, y se integran en la base imponible general del impuesto".

Consecuencia práctica: la misma cantidad, bases distintas. La base del ahorro (art. 46 a) LIRPF; aquí, el art. 25.2) y la base general tienen reglas de integración propias y tarifa diferente. La Sala lo destaca: la diferencia "condiciona la tarifa aplicable en cada caso".

Fallo: el Tribunal Supremo fija esa tesis como criterio interpretativo, desestima el recurso de casación y no impone costas (art. 93.4 LJCA, sin mala fe ni temeridad de ninguna de las partes).

Qué significa para ti

1. El aval y el préstamo son fiscalmente dos mundos. Ceder capital a la sociedad y avalar de forma onerosa sus obligaciones exigen calificación separada. En un contrato como el descrito en la sentencia, la retribución del aval sigue el art. 25.4 LIRPF (base general, escala progresiva), aun cuando el avalista sea socio. 2. Las condiciones del contrato importan para la calificación. Aquí el avalista examinaba y aprobaba cada operación. La Sala condicionó a ello la visión del contrato como atípico; no todo contrato de aval se valora igual. 3. Si declaraste esa retribución en la base del ahorro, la posición es débil. Las dos instancias administrativas, el Tribunal Superior de Justicia de Madrid y dos veces el Tribunal Supremo resolvieron lo contrario. La eventual rectificación de la autoliquidación debe valorarse con la documentación y la situación procesal; cada caso exige análisis con documentos. 4. El nombre que figura en el contrato no cierra el asunto. Que el contrato llame "intereses" a la retribución o que las partes hablen de "cesión de patrimonio" no decide la calificación. La Sala mira lo que de verdad ocurrió con el patrimonio.

Preguntas y respuestas

Documento

Sentencia STS 5243/2025, de 20 de noviembre de 2025, Tribunal Supremo, Sala de lo Contencioso-Administrativo, Sección 2, recurso de casación 7325/2023. ROJ: STS 5243/2025. ECLI:ES:TS:2025:5243. Id Cendoj: 28079130022025100289. Ponente: Manuel Fernández-Lomana García. Sentencia impugnada: STSJ Madrid de 13 de julio de 2023 (rollo 520/2020). PDF adjunto en esta página.

📄 Documento PDF

Chcesz omówić swoją sytuację? Napisz do nas.

Umów konsultację